Ik ben arts van opleiding. Maar de ambitie om binnen het reguliere systeem te genezen, maakte gaandeweg plaats voor een ander inzicht: dat dáár niet mijn plek lag, en dat ik op een diepere laag wilde werken dan de spreekkamer toeliet.
Wat die overtuiging onherroepelijk maakte, was mijn eigen leven. In 2021 wilden mijn toenmalige partner en ik een gezin stichten. In plaats daarvan kregen we een diagnose: onvruchtbaarheid — en na uitgebreid onderzoek geen enkele verklaring. Geen fysieke oorzaak die iemand kon aanwijzen.
Zo liep ik tegen de muur van de reguliere wereld aan, en daarna tegen die van de alternatieve: ik zocht obsessief, van voedingsprotocollen tot bioresonantie, maar de oplossing bleef uit. Onder dat alles droeg ik al sinds mijn puberteit hardnekkige, onverklaarde huidklachten — chronische pijn, jeuk en slapeloze nachten.
Één gedachte drong zich op: als lichaam en psyche werkelijk niet te scheiden zijn, dan had ik niet langer alleen in mijn lichaam te zoeken, maar ook in mijn psyche. Niet om een schuldige aan te wijzen, en niet omdat ik een wonder verwachtte — maar omdat ik mezelf eindelijk als geheel begon te zien.
Dat werd De Andere Arts. Ik heb geen kant-en-klare oplossing gevonden voor mijn eigen klachten — wél een andere verhouding tot wat ik draag, en een manier van begrijpen die ik nu met anderen deel. Ik begeleid mensen terug naar het contact met hun lichaam en naar hun eigen verhaal. Niet in plaats van hun arts, maar ernaast. Van weerstand naar rust.
